Van lijden naar leven – wat kindertekeningen ons laten zien
Pasen. Voor de één een gezellig weekend met eieren en brunch. Voor de ander een oud betekenisvol verhaal. Maar als je er écht naar kijkt… is Pasen misschien wel het meest menselijke verhaal dat er is.
Een verhaal van donker naar licht.
Van vasthouden naar loslaten.
Van pijn… naar nieuw leven.
En precies dát is waar ik in mijn werk dagelijks mee te maken heb.
De stille lijdensweg van een kind
Niet elk kind kan vertellen wat er speelt. Soms is er boosheid. Soms terugtrekken. Soms onrust in de klas of thuis. Gedrag waar we iets van vinden. Maar gedrag is nooit zomaar gedrag. Er zit altijd een verhaal onder.
Een kind dat “lastig” is…
kan diep van binnen iets dragen wat nog geen woorden heeft. Dat is de lijdensweg die vaak onzichtbaar blijft.
Waar woorden stoppen, begint de tekening
En dan komt het potlood. Want tekenen… is geen kunstles. Het is een ingang. Een kind hoeft niets uit te leggen. Geen juiste woorden te zoeken. Geen antwoord te geven. Het tekent. En precies daar… raakt het iets aan wat onder de oppervlakte ligt.
Het onderbewuste. Daar waar ervaringen opgeslagen liggen. Daar waar emoties wachten om gezien te worden.
Transformatie gebeurt niet in het hoofd
We denken vaak dat we problemen oplossen door erover te praten. Door te begrijpen. Door te analyseren. Maar echte verandering ontstaat ergens anders. Als je iets wilt helen of transformeren, kan dat niet op hetzelfde bewustzijnsniveau waarop het is ontstaan.
En dat is precies wat tekenen doet.
Het brengt je een laagje dieper. Voorbij het denken naar voelen naar ervaren. En daar… kan iets in beweging komen.
Van “dit is” naar “dit was”
Wat eerst vastzat, komt in beweging. Wat zwaar voelde, krijgt lucht. Wat onbewust was, wordt zichtbaar. En dan gebeurt er iets bijzonders. Dat wat ís…
wordt langzaam dat wat wás. Niet omdat het verdwijnt, maar omdat het een plek krijgt.
En dát is transformatie. Dat is Pasen.
Niet alleen voor kinderen
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind… is dat dit niet alleen voor kinderen geldt. Ook de leerkracht. De ouder. De begeleider. Iedereen die meekijkt, meedoet, meebeweegt… komt iets van zichzelf tegen. Want een tekening van een kind… raakt vaak ook iets in jou. En juist daar ontstaat verbinding. Echte verbinding.
Mijn werk speelt zich af in de lijdens- én paastijd
Als ik eerlijk ben, bevindt mijn werk zich bijna altijd in die overgang. De fase waarin het nog schuurt. Waar het nog niet helder is. Waar iets gezien wil worden. De lijdensfase.
Maar ook… de fase waarin iets opent. Waar ruimte ontstaat. Waar een kind weer kan lachen.
Waar een klas weer rust voelt.
De paastijd. En elke keer opnieuw raakt het me… dat een simpel potlood
de weg kan openen naar iets zó groots.
Nieuwsgierig wat kindertekeningen jou laten zien wat nog niet gezegd wordt?
In mijn trainingen leer je kijken, begrijpen én begeleiden zodat er weer rust en beweging ontstaat, in het kind én in de groep of gezin..
Meer weten over mijn trainingen of begeleiding? Stuur me gerust een berichtje. Ik denk graag met je mee.