Uncategorized

Kijk je weleens naar de tekeningen van peuters? Dan heb je vast wel eens zo’n rondje gezien met allemaal strepen erdoorheen. Is het een zon? Een ballon? Een spinnetje? Of gewoon een vrolijk poppetje? Bij jonge kinderen — rond de 2 jaar — ontstaat vaak deze tekening: een cirkel met strepen die naar buiten én […]

Help! Mijn kind wil niet naar school – en ik voel me machteloos Elke ochtend is het weer een strijd. Je kind klaagt over buikpijn, hangt huilend aan je been of wordt boos zodra het woord ‘school’ valt. Je probeert rustig te blijven, maar diep vanbinnen voel je frustratie, onmacht en misschien zelfs schuldgevoel. Wat

Na de onrust van vandaag is het nu muisstil in de klas… je hoort alleen kleurpotloden over het papier gaan. Rechts vooraan zit Karel. Hij heeft net een krasse oude boom gekrast en zit nu heerlijk te kauwen op de achterkant van het bruine potlood en kijkt dromerig naar buiten. Helemaal zen.Een meester in mindfulness,

Als ouder- en kindercoach krijg ik vaak de vraag:“Jij weet zeker precies hoe het moet?” Eerlijk? Nee. Ik heb de wijsheid niet in pacht (was het maar zo’n feest!), maar wél een flinke rugzak vol coachingstechnieken, praktijkervaring en ouderlijke blunders waar jij van kunt leren. Waarom zou je naar mij luisteren? Ik ben niet zomaar

Als dromen en de realiteit botsen: Rosa’s wonderlijke wereld  Herkenbaar? Je roept honderd keer: “Rosa, kleed je aan!” en toch zit ze nog heerlijk in haar pyjama, dromend over eenhoorns of vliegende katten. Aan tafel hetzelfde verhaal. Jullie borden zijn al leeg, terwijl zij nog maar net haar eerste hap neemt. Alsof ze in een

Met het ingaan van de zomertijd kwam tijdens het avondeten de vraag van mijn jongens of ze nog even buiten mochten spelen, schreef Ria. Ja natuurlijk mocht dat! Veel te leuk! Er ging een waar gejuich op aan tafel. De grenzen verkennen (en een beetje oprekken) De jongens, laten we ze Kas en Geert noemen,

Of ik Pieter niet beter in de gaten kon houden onder schooltijd. Sinds de klas een vulpen heeft zitten zijn handen, armen en soms zelfs zijn gezicht, onder de inkt! Moeder legde duidelijk de verantwoordelijkheid bij mij en ik begreep haar maar al te goed. Ik zie het al voor me. Moeder boenend met een

De valkuil van geven: waarom zorgen voor anderen niet ten koste mag gaan van jezelf “Wie ervoor kiest er veel voor anderen te zijn, is er vaak te weinig voor zichzelf.” Deze krachtige uitspraak raakt de kern van een diepgeworteld patroon dat veel ouders herkennen. Je bent er altijd voor je kind, probeert te zorgen,

Ken je dat gevoel? Dat een kind iets doet of zegt en je tegelijkertijd een ongecontroleerde kortsluiting in je hoofd voelt? Bijvoorbeeld wanneer je peuter woest op de grond ligt omdat je het verkeerde kleur bord hebt gepakt. Op zo’n moment lijkt het misschien alsof je direct uitgedaagd wordt, maar hier komt de reality check:

Laatst zat Tim (7) bij mij aan tafel. Hij kwam wat mopperig binnen, armen over elkaar, ogenstrak op de grond gericht. Zijn moeder vertelde dat hij thuis steeds dwars was en zich overaltegen verzette. In de klas ging het ook niet lekker – hij wilde niet meedoen, vond alles stomen had steeds ruzie met zijn